Met vrienden uit Vianen heeft Ha-MeR begin dit jaar een reisje naar Duitsland gepland. Weer met andere vrienden uit Heel de Peel (L) (zie foto links), die Ha-MeR in Denia hebben ontmoet en daar ook meestal weer opnieuw ontmoeten, komen op Fl. en op het huis passen. Dit kinderloos echtpaar hebben heel lang zelf een hond gehad en passen nog met regelmaat op viervoeters zowel in Denia (Sp) alsook in Nederland voor deze en geene. Het wordt een 5 daagse reis naar het Victor´ Seehotel Weingaertner in het plaatsje Nohfelden/Bosen, Bostalsee (DL). Onze oppasgasten (zie foto rechts) komen op de woensdag 11 augustus 2010 in L. al aan om e.e.a. te zien en te horen omtrent de behuizing en de gewoontes van Fl..

Op donderdag 12 augustus 2010 gaat Ha-MeR op weg naar Bosen am See (DL). Na eerst een tweeman`s ritje van L. naar Vianen wordt even over tienen vertrokken met vierman en één auto met als enige doel zo´n 400 km verderop met elkaar enig vermaak te vinden. Op verzoek van de chauffeur/reisleider is al vroegtijds gevraagd maar één koffer per stel mee te nemen en dat valt niet mee voor Ha-MeR. Na wat sjoemelen (wat losse tasjes) door beide stellen gaat alles zonder enig probleem keurig de achterbak in. Het weer is goed, afwisselend wat zon en en dan weer bewolking. Ondersteund door een automatisch navigatiesysteem en een medepassagier als kaartlezer  komt het verhikkel omstreeks kwart over twaalfaan bij het plaatsje Etterbeek in België om de eerste stop te maken bij Catering ´Columbus Barchon (zie foto rechts), tevens een tankstation, waar van een kopje koffie wordt genoten en een broodje (lunch). De locatie aldaar is nieuw en ruim opgezet. Het lijkt nog niet zo lang geleden geopend omdat er er nog steeds bouwwerkzaamheden plaatsvinden aan een hele ruime overdekte loopbrug die naar de overzijde van de snelweg leidt waar ook al een even gelijke opzet is gerealiseerd …

De stemming zit er al gauw helemaal in gemeten aan de kwinkslagen door alle inzittenen. Als eenmaal Duitsland is ingereden wordt zo nu dan even het pedaal wat steviger ingedrukt. Om toch ook weer niet al te vroeg bij onze bestemming aan te komen en ook om even de benen te strekken wordt nog een tweede stop gemaakt. Dit keer wordt in het plaatsje Schweich (DL) gestopt. Naast de vaste parkeerplaats van de plaatselijke burgermeester wordt een mooi parkeerplekje gevonden. Na eerst een stukje lopen door het centrum en er een beetje hebben rondgekeken wordt op het buitenterras van Brasserie ´Schweicher Hof´ een zitplekje gevonden. Het ligt op een hoek bij een rotonde waar helemaal niets te zien en te merken is. Onze zitting vindt plaats onder een soort omgekeerde paraplu als terras-overkapping en geflankeerd door zeer oude druivenpers. (Zie foto rechts). Omstreeks drie uur klinkt hetcommando ´bestemming bereikt´ door de auto heen. Als dan even later de vierwieler is geparkeerd aan de achterzijde van het markante, sfeervolle schilderachtige hotel en  daar ook een ingang wordt gevonden, vindt er een vriendelijk ontvangst plaats door de dames van de receptie. Met het uitreiken van de kamersleutels no. 137 en 138, die voorzien zijn van een zwaar koperachtige hanger, worden ook nog 4 bonnetjes voor een welkomstdrankje en een briefje met instructies voor maken van een internet-verbinding uitgereikt.

Kamer Ha-MeR

Alvorens de koffers uit de auto te halen worden eerst de toegewezen kamers geïnspecteerd en de eerste indrukken klinken als zeer goed tot fantastisch. Beide grote ruime suites betaan uit twee compartimenten , een slaap- en zitgedeelte, de badcel is voorzien van een groot bad en een douche, een ktv, een koelkastje, een bureautje, een ruime leg-klerenkast. Het balkon is die voorzien van twee verstelbare terrasstoelen met kussen, een rond tafeltje en een schitterend uitzicht. Nadat alle bagage is bovengebracht via een kleine lift en uitgepakt is, is de volgende actie beneden buiten naar het iets verhoogde terras voor het hotel te gaan om onze welkomstbonnetje te verzilveren.

Het duurt even voordat iedereen beneden is en de bediening de bestelling heeft opgenomen en geserveerd. Intussen  zitten we heerlijk in het zonnetje en worden alvast wat plannen voor de komende dag(en) besproken. Morgen, donderdag 13 augustus, is het plan naar de plaats Ida-Oberstein te rijden en door onze gids wordt al wat bijzonderheden daarover verteld. Terug op de kamer(s) wil H. zijn internet gaan instellen en volgt de instructies die op het briefje staan. Dan is het even slikken als blijkt dat voor het hele verblijf  (5 dagen) € 60, 00 of € 20,00 per 24 uur betaald moet gaan worden. In heel veel hotels wordt WIFI gratis aangeboden aan de hotelgasten middels een code of anderszins. Dit is voor H. reden er geen gebruik van te gaan maken. Ook blijkt dat er geen radio op de kamer aanwezig is, niet via een wekkerradio (alleen telefoon met wekkerfunctie en klok) en niet via een tv-zender. Gelukkig heeft H. zijn mp3 met radio bij zich want een muziekje is voor H. bijna niet weg te denken. Als de kamer naar eigen zin is ingericht is het al weer etenstijd. Om half zeven begeven de stellen zich beneden naar het restaurantgedeelte voor het à la carte twee-keuzemenu. Met een vriendelijk gebaar worden de sjiek geklede koppels naar een tafel naast het raam aan de zijkant van hotel gedeligeerd waar het uitzicht naar buiten toe bosrijk en dan ook heel mooi is. Er wordt zoals gebruikelijk eerst een drankje geserveerd door een ober, geassisteerd door  enkele serveersters, waarna het teken voor aanvang van een buffet wordt gegeven. Deze gasten verwachten een (keuze)menukaart in plaats van een verwijzing naar een lopend buffet. Het zeer jonge serveerstertje kan geen uitleg geven waarom dat nu net vanavond anders is. Wat er allemaal staat voorgeschoteld ziet er niet alleen goed verzorgd maar ook bovenal lekker en ruim van opzet uit. Er is keus in vlees, vis, aardappelen, rijst en div. groente, soepen enz. en wordt daarom besloten, wel met een heel klein beetje tegenzin, ons er (voorlopig) bij neer te leggen. Met een gevoel van ´neem ruim` wordt er even later hongerig aangevallen. De nodige lach door opmerkingen daaromtrent van deze en gene hebben dan al plaatsgevonden waarvan onze mee-eters (veel Nederlanders overigens) van mee mochten profiteren, leuk of niet leuk. Een dik uur later blijken de ogen groter dan de mond bij het opscheppen. De vriendelijke, correcte en behulpzame veelal jeudige bediening zijn zeker ook de peilers geweest bij een lustvol vullen van de knorrende magen. De avond wordt afgesloten met een onder onsje op kamer 137 (bij onze reisleider en zijn vrouw). Omdat de kamers schuin tegenover elkaar liggen op dezelfde etage (kamer 137 a.d. achterzijde en kamer 138 a.d. voorzijde v.h. hotel) is het thuiskomen voor de één of de ander een makkie. Als de gordijnen worden dichtgetrokken is het pikken donker buiten. Niet veel later wordt er op een keurig opgemaakte bed voorzien van satijnachtige lakens en sloop neergestreken om de eerste nacht door te brengen.

Op vrijdag 13 augustus 2010 (Wetter-Aussichten heute: Den ganzen Tag über bewölkt bei Temperaturen von 13-18 grad. Bron: hotel bulletin) wordt de dag gestart met een zeer uitgebreid ontbijtbuffet beneden in hetzelfde restaurantgedeelte. Omstreeks half negen ontmoeten de stellen elkaar aldaar maar wel op een ander plek van het restaurantgedeelte. Na wat gulziger te zijn geweest dan normaal ´s morgens gaat de reis vandaag naar de plaats Idar-Oberstein (Idar-Oberstein, sieraden- en edelsteenmetropool, ligt in een diepe kloof die de rivier de Nahe door het vulkanische gesteente van het berglandschap van de Palts heeft geslepen. Het is, met het gunstiger gelegen Idar, tot één plaats samengesmolten. In de omgeving van Idar-Oberstein werd waarschijnlijk al in de Romeinse tijd agaat gewonnen, een mineraal dat als opvulling van natuurlijke holten in vulkanisch gesteente voorkomt en dat o.a. tot siersteen verwerkt wordt. Eeuwenlang is het vervaardigen van agaat voor sierstenen en het verhandelen daarvan een monopolie geweest van de steenslijpers uit Idar en Oberstein. Ook thans nog is het plaatsje bekend door zijn edelsteenslijperijen en sieradenindustrie. Bron: /www.stedentipsvoortrips.nl/duitsland/idaroberstein.htm) De plaats bestaat dus uit twee gedeelten t.w. uit het deel ´Ida´ en het deel ´Oberstein. Onze wandeling begint direct nadat de auto (betaald) is geparkeerd vlak nabij het centrum. Al gauw worden de dames, als de eerste winkeltjes met sieraden en edelstenen zich aandienen in het deel ´Oberstein` naar binnen, zeg maar, getrokken. De mannen blijven buiten, kijken er wat rond, maken wat foto´s en bezoeken het toeristen-info.  Bij een stil moment valt het op dat er veel vreemde figuren rondlopen en moet, met enige schaamte, daarom ook met de mond achter de hand, gelachen worden. Met het prachtige Rotskerkje (zie foto links) in de rug gaat de route door een lange straat van winkeltjes en horecazaken. Op dezelfde weg terug wordt besloten naar het gedeelte ´Idar` te gaan lopen waar nog wat herinneringen liggen bij onze medereizigers. In het centrum op een pleintje, waar ook een waterfonteintje zijn werk doet en daardoor onze plas opwekt, vindt er eerst maar bij restaurant ´Ratsstübchen & Alte Kanzlei` een bezoekje plaats voor het nuttigen een bakkie koffie en wordt gebruik gemaakt van het toilet.  Een half uurtje later gaat de wandeling verder door eerst een autoweg over te steken via één van de loopbruggen. Aan de overkant aangekomen wordt door onze gids nagevraagd aan enkele ingezetenen hoe in Ídar` is te komen. Dan blijkt het aan de andere kant van de weg te liggen , ha-ha, daar waar we zojuist vandaan komen. Even lijkt de vermoeidheid te gaan overmannen maar als blijkt dat dit komt doordat het alweer bijna lunchtijd is en wellicht er wat magen al zijn aan het opspelen komt alles weer goed. Bij ´Bäckerei Rudy`  waar het  bestellen en afhalen in de winkel plaatsvindt is het even uitblazen op het terrasje. Er wordt genoten van deze lunch want tot op de laatste kruimel wordt het opgepeuzeld en de kopjes leeg-geslurpt. Het is een prachtig historisch plaatsje waar veel mooie monumenten staan zoals de ruine van de burcht Bosselstein. (zie foto rechts) De meeste woningen zijn gebouwd volgens het typische Kastenkonstruktion (Fachbau). Binnen de betaalde parkeertijd lukt het ook nu weer op tijd te vertrekken. Als onze Bram van het navigatiesysteem en onze chauffeur het samen weer eens zijn geworden komen we na een mooi ritje in de namiddag weer keurig en veilig terug in ons mooie hotel. Stiekem in het achterhoofd wordt ook al uitgekeken naar het diner à la carte, want hoe zal dat vandaag uitpakken, ha, ha, maar eerst gaat M. nog even zwemmen en naar de sauna, één van de faciliteiten die worden aangeboden (enkele tegen betaling) door het hotel. Ook wordt er even mobiel naar huis gebeld om te horen of alles goed gaat thuis (alles gaat goed). Op de afgesproken tijd wordt weer in keurig kledij het restaurantgedeelte opgezocht. Aldaar wordt direct al vermoed dat er iets is georganiseerd waarvan de hongerigen nog geen weet van (willen) hebben dat dit vanavond zaal plaatsvinden. Later blijkt het de wekelijkse grill-avond te zijn die ook in de reisbrochure staat vermeld.  Van niets wetend gaan deze stellen mede omdat er nu eenmaal geboekt is voor het dagelijks spijskaart cq à la carte-menu op zoek naar een keurig gedekte tafel en ook gevonden. Er zitten al een aantal gasten à la carte te dineren, dus zo gek is ons idee  nog niet. De serveerster overhandigd een mooie menukaart en we doen tegelijk onze bestelling voor een drankje. Alvorens het menu helemaal goed hebben kunnen bekijken komt dezelfde serveerster terug met vraag of er wel door ons voor deze tafel is gereserveerd. Nee, niet speciaal voor deze tafel is het antwoord maar wel voor een dagelijkse à la carte diner. Het is even heroriënteren als dan het kwartet verwezen wordt naar een met rook bedwelmende blokhut buiten op het frisse achterterras waar al een aantal andere hotelgasten ongeduldig zitten te wachten zittend op lange banken en even zo lange tafels (een beetje Tirol-sfeertje). Binnen in de uit houten palen bestaande hut gloeien de vurige kooltjes en daarboven hangt een, in hoogte verstelbare, grote platte pan en een vleesrooster met stukken vlees en groenteslik`s waarmee het dienstdoende personeel druk bezig is. Van een pluche stoel en een strak gedekte tafel met satijnen tafelkleden en servetten naar een hard houten/stalen picknick bank en tafel met een blauw boerenbont kleed verkassen is even omschakelen (zie foto links, wat wazig door de rook). Als iedereen weer bij haar en zijn gewaarwording is gekomen en het goedje in het geheel heeft bekeken moet ook nu weer worden gezegd, dat het ook dit keer het heel verzorgd en lekker uit ziet. Ook de reuk van gegrild vlees en groente doet dan wonderen. Alleen H. is niet zo tuk op grill- en bbq gerechten. Het vermaak is er niet minder om, zeker niet bij de beroering die er is over het niet meer kunnen terugvinden van een half volle/lege fles gaswater van de dag ervoor door het hotel (ha, ha, waar hebben we en het hotel over). Dan blijkt dat het hotel geen service kan bieden en moet indien gewenst, aldus de bediening, er gewoon een nieuwe fles besteld worden. Er wordt smakelijk gelachen over de dingen van die dag en van de momenten die gebeuren. Tijdens het peuzelen wordt een nieuw plan gemaakt voor de dag van morgen. Het wordt een bezoek aan de plaats Trier. De plaats waar H. in zijn jeugd met een vriend (Wim Sonnemans) is geweest met de brommer (Puch + Thomos). Na dit vermaak wordt nog even een korte hoorzitting in kamer 138 (Ha-MeR) gehouden gaat een weinig later met een nieuwe eet-ervaring naar ieders eigen in het hotel om de tweede nacht door te brengen.

Op zaterdag 14 augustus 2010 verslaapt Ha-MeR zich. Gelukkig bellen onze medereizigers de stumpers wakker via de huistelefoon. Na wederom een geweldig ontbijtbuffet begint de reis vandaag omstreeks negen uur naar Trier, bijna zestig kilometer vanaf het hotel. Het weer (incl. een spreuk, de horoscoop, een en puzzel, Spruch des Tages en een actuele bezienswaardigheid in de buurt) wordt dagelijks gelezen aan het ontbijt via een afgedrukt bulletin welke door het hotel op elke ontbijttafel wordt neergelegd. Vandaag wordt er zonnig weer verwacht en in de namiddag bewolking. Na een snelle rijtour wordt na even zoeken een parkeergarage gevonden en gaat hierna de loop richting centrum. Het is een drukte op de Haubtmarkt midden in het centrum waarschijnlijk door de aanwezige markt, het mooie weer en omdat het zaterdag is. Eerst wordt een restaurantje (11:30 uur in das Ratskeller ) aangedaan voor het nemen van een kopje koffie. Via een TOURIST ROUTE ´ontdek Trier` uit het hotel wordt geprobeerd onze weg te vinden. Dat gaat niet zo makkelijk omdat er behalve overal veel moois is te zien ook naast onze gids drie stuurlui aan zijn zijde bevinden. Beroemd is de Porta Negro (De Porta Nigra (Latijn voor zwarte poort) is een grote Romeinse stadspoort inTrier, Duitsland. Het is de grootste Romeinse stadspoort ten noorden van de Alpen en is aangewezen als World Heritage Site. De naam Porta Nigra ontstond in de middeleeuwen en is te wijten aan de donkeren kleur van de steen, de oorspronkelijke Romeinse naam is niet bewaard gebleven.BRON: Wikipedia, zie beide foto´s hieronder rechts).

Cultuurgoed staat in een enorm contrast met de directe omgeving met de vele wel goed onderhouden historische gebouwen. Op een gegeven moment wordt er even afgeweken van de route om naar de Mo(e)sel te gaan. Het is even puzzelen om de juiste weg te vinden maar na wat logica en een flinke tippel wordt de waterlijn op een haar na bereikt. Nabij één van de twee oude havenkranen wordt na enig poseren voor een kiekje weer terug gewandeld, terug naar het centrum voor het gebruiken van de lunch. Gekozen wordt voor ´Caféhaus Leyendecker` waar in de schaduw van enkele parasols een paar heerlijke broodjes, koffie en een drankje worden genuttigd. De lucht betrekt dan inmiddels, helemaal volgens de voorspelling, maar het blijft wel droog. Tijdens het terug drentelen geeft één van de wandelaarsters aan het verder genoeg te vinden en besloten wordt, voor een enkele helaas, niet meer naar de eerder bezochte winkeltjes terug gegaan waarvan gedacht was er later op de dag nog iets te kunnen kopen. De rit terug is weer mooi door een prachtig mooi landschap. In het logement aangekomen gaan beide paren naar hun eigen vertrek voor een kort eigen vermaak.  M. besluit ook vandaag nog even te gaan zwemmen en van de sauna gebruik te maken en H. gaat intussen op zijn computer het reisverslag bijwerken. Om half zeven zijn beide paartjes weer klaar voor het diner. Het is wederom een open counter en ook nu weer ziet het weer zeer uitgebreid, verzorgd en allemaal erg lekker uit. Omdat het weer het toelaat wordt er na het eten en drinken aanstalten gemaakt naar das Bosen-See (zie foto links) te lopen. Je kunt het slechts lopend bereiken via een wat glooiend pad binnen een kwartier. Het meer lijkt kleiner, als je ervoor staat, dan het in werkelijkheid is. Er is een zwembad met zandstrand, veel aanlegsteigers voor zeilbootjes, een rondvaartboot en een groot in het rond gebouwd restaurant. In de buurt wordt ook een groot evenementenhal aangetroffen waar op dat moment een festijn is georganiseerd met het thema ´indianen en cowboys´ die we dan ook zo nu en dan (ongewapend) tegenkomen. Na wat klimmen en dalen wordt bijna probleemloos de eerste etage van het hotel bereikt en gaat hierna ieder naar haar of zijn eigen kamer om de rest van de avond verder privé door te brengen en na het nemen van een Jägermeister is het voor Ha-MeR niet meer zo moeilijk om tussen de rosige satijnachtige lakens te stappen om na wat indoezelen er lekker weg in te doezelen. Wat een leuke en heerlijk dag was het weer…

Op zondag 15 augustus 2010 (Wetter-Aussichten heute: Den ganzen Tag über masziger bis leichter Regen bei Temperaturen von 13-17 grad. Bron: hotel bulletin) laat het reisgezelschap zich door de Japanner van onze reisleider via Holzwurm naar Stadt Bad Kreuznach brengen. Ha-MeR heeft goed geslapen en is om half acht opgestaan. Buiten hangt een dik grijs wolkendek met hier en daar wat blauw stukken en het is dan nog droog, maar er wordt wel lichte regen verwacht volgens het bulletin. In een aparte sfeervolle ruimte met slechts een paar tafels vindt vandaag een heerlijk ontbijt plaats omdat daar nog ruimte is. Het is druk in het hotel vandaag, waarschijnlijk omdat het weekend is. Om 10:45 uur wordt de auto gestart en na eerst wat discussie tussen de chauffeur en onze weghulpsysteem Bram en ook  de bemoeienissen van alle medepassagiers wordt de eerste bestemming bereikt waar het inmiddels motregent. Gewapend met paraplu´s wordt hiervan maar weinig of niets gemerkt, en zeker niet iets van aangetrokken. Omdat het zondag is hoeft er geen parkeergeld worden betaald en zonder enige tijdsdruk  gaat het richting het centrum. Na het plaatsje een beetje te hebben bezichtigd is het tijd en zin in een kopje koffie met kruimeltaart. Daarna wordt de voettocht voortgezet richting het meest gezonde en bekendste gedeelte van het plaatsje n.m.l. het Spa-Bereich. Met  veel aandacht wordt er bij een kuuroord de Salinental Gradierwerken (door H. genoemd ´de druipstruik) bezocht (zie foto hieronder links en rechts).

Een Gradierwerk is een bouwwerk van sleedoorntakken waar solewater (= onverdund zouthoudend

bronwater) door een circulatiesysteem heen sijpelt. Hierdoor ontstaat een prikkelende zilte nevel.

Inademing van de nevel van solewater zorgt voor een sterkere weerstand tegen onder andere

verkoudheid, griep, hoofdpijn, stress, luchtwegproblemen (zoals astma en bronchitis),

slapeloosheid en diverse allergieën.

(Een Gradierwerk is een bouwwerk van sleedoorntakken waar solewater (=onverdund zouthoudend bronwater) door een circulatiesysteem heen sijpelt. Hierdoor ontstaat een prikkelende zilte nevel. Inademing van de nevel van solewater zorgt voor een sterkere weerstand tegen onder andere verkoudheid, griep, hoofdpijn, stress, luchtwegproblemen (zoals astma en bronchitis), slapeloosheid en diverse allergieën. Bron internet) In de nabijheid van de struik kan vanaf een stoel de gezonde lucht worden ingeademd maar door de neerslag was het nu even minder adembenemend. We voelen ons dan ook buitengewoon lekker in ons vel als omstreeks half twee bij een sfeervolle uitbater aan het water wordt geluncht. Mede door het slechte weer is het druk bij alle exploitanten en kunnen we slechts plaatsnemen aan een reeds gereserveerde tafel waar we binnen een uur weer weg moeten zijn, wat ook lukt en ook nog zonder te proppen. Helaas doen ook de weersomstandigheden de terugreis enigszins wat versnellen. Bij aankomst in het logement staat ons een verrassing te wachten want dan klinken de historische woorden als bij de receptie de kamersleutels worden afgehaald… ” heute abend ist die Abendkarte oftewel à la carte”. Speciaal hiervoor wordt de kok erbij gehaald. Er volgt een geharrewar van gesprekken wat voor H. net even iets teveel is dit mede door de houding van de traiteur (bespottelijke makerij) en onttrekt zich voortijdig bij deze verwarrende discussie en gaat alvast alleen naar zijn hotelkamer. De spanne tussen dat moment en het diner worden privé in de hotelkamers doorgebracht. M. gaat dit keer lekker zitten lezen in haar boek die ze heeft meegenomen en geniet daar zichtbaar van en H. gaat met zijn relaas op de pc verder. Om precies half zeven ontmoet het kwartet elkaar weer op de gang om naar het inmiddels beroemde eetvertrek te gaan. Bij het binnenschrijden worden de keurig geklede hongerigen naar een eerder gezeten tafel geloodst die weer strak en heel mooi is gedekt. Een beetje terughoudend wachten de tafelgasten af naar de dingen die te gebeuren staan. Na de drankbestelling komt ook onze rode half volle/lege wijnfles van de vorige avond gelukkig boven water. Afgesproken wordt niet meer, voorlopig althans, over alle ´à la carte` perikelen te praten en daar grapjes over te maken. Het voorgerecht is een gebonden soepje met stukjes stokboord. Niet H. zijn korstje, eigen schuld dikke bult, dan had hij vanmiddag er maar bij moeten blijven staan, bij het bespreken van het menu (zie menu foto links). Als H. gebarend met z`n handen laat merken of er door iemand van het personeel een kiek gemaakt kan worden,  werpt zich ook deze keer spontaan …

…hiervoor een Nederlandse gast (mevrouw) op (resultaat, zie foto rechts). Het wordt wederom een avond van ons leven. We genieten er met volle teugen van en we schamen ons zo nu en dan voor de mee-eters die rond ons zijn gezeten voor de smakelijke schaterlachsalto´s, wat luidruchtigheid gepraat en af toe wat minder smakelijke woorden. Als onze voorganger heeft getekend voor het extra gebruik (drank e,d) en cash een fooitje heeft uitgereikt laat M. weten zich wat misselijk te voelen. Voor het verdere avondvermaak wordt  gekozen voor ieders eigen plekje. M. schiet zich snel in pyjama. H. zet alvast een emmertje klaar voor het geval dat … en zet zijn voorkeur muziek-cdtjes op met cdtjes die elk zijn eigen herinnering/verhaal voor H. heeft aan op de pc. De avond wordt verder zonder enig probleem voortgezet en als de klok rond elven staat wordt er aanstalten gemaakt het heerlijke bed weer op te zoeken. De computer en de kamerlichten gaan uit en het badkamerlicht gaat weer aan met de deur op een kleine kier om wat schemerte creëren in de kamer tijdens de zwarte nacht. Morgen is het plan om via Mettlach naar Saarburg te gaan. Wat hebben we weer veel gezien en gelachen vandaag en gegeten natuurlijk (ha,ha)…

Maandag, 16 augustus 2010, ( Wetter-Aussichten heute: Den ganzen Tag über Regen, abends etwas Sonne bei Temperaturen von 11-13 grad. Bron: Hotel bulletin) is onze laatste dag in Duitsland. Onze rit voor vandaag gaat via Mettlach naar Saarburg. Het ontbijt is net als alle andere dagen en dus weer kostelijk.  Het verste plaatsje ligt zo´n 45 km van het hotel. Ha, ha, na eerst wat verwijten naar het navigatiesysteem door de chauffeur en na een stukje smalle éénbaansweg bergopwaarts wordt even later een bredere tweebaansweg gevonden. Het is half twaalf in de middag als onze reisleider ineens erg opgewonden raakt bij het zien van een Aldi-filiaal. Zonder tegenspraak wordt daar gestopt voor het inslaan van een aantal flessen `Grand Marnier Triple Orange 700ml 40% vol., een koopje in vergelijk met Nl.  Met een brede smile onder z´n neus vervolgt onze stuurman de rit naar het plaatsje Metlach. Daar aangekomen vraagt het weer helaas ook nu weer om een uitgeklapte paraplu. Ook Mettlach ligt midden een zeer bosrijkgebied aan de rivier de Saar. Bij aankomst nemen de dames al snel het voortouw en wordt al direct naar het museum/winkel  met´Villeroy & Boch 1748` serviesgoed aangestuurd. Met een boodschappenmandje gewapend wordt alles gevoeld en bekeken en ook hier geldt ´van kijken komt kopen`. Het valt direct op dat er heel veel lui op straat  lopen met een witte Villeroy & Bosh-zak in de hand.

Nadat er een kopje koffie is gedronken in één van de vele catering gelegenheden lukt het andermaal binnen de tijdsruimte tussen het parkeergeld storten en het wegwezen de auto te starten. Op naar het oude Saarburg. Het regent dan al wat harder wat best vermoeiend rijden is voor onze chauffeur.  Een beetje geeuwend en wegzinkend door het drukkende weer in en buiten de auto en het ritmisch gebeuk van de rijbaan is iedereen daarmee al snel eens. De rijbaan loopt langs de rivier de Saar …(De Saar (Frans: Sarre) is een zijrivier van de Moezel in Frankrijk en Duitsland. Haar lengte is 246 kilometer (126 in Frankrijk en 120 in Duitsland) en het stroomgebied 7431 km2) waar grote cruiseschepen doorheen varen en bij het zien van zo´n boot H. dan opmerkt dat de passagiers bezig zijn aan een ´SAAR-ima-rijs`. In Saarburg aangekomen wordt al snel een parking gevonden waar ook voor moeten worden betaald. De plens is gelukkig inmiddels overgegaan in motregen maar het is wel slechts 14 graden. Even later vallen de monden open, want mensen… wat is het hier mooi, hier in Saarburg. Hieronder wat indrukken…

Vino

De stadskern wordt omringd door alleen maar grote zeer oude gebouwen die zich allemaal typeren groot en degelijk te zijn. Het is echt een toeristische locatie waar ondanks het slechte weer het behoorlijk druk is. Langs de imposante watervalletjes zijn aan beide zijde van de straat catering gelegenheden met hun terrasjes te zien en heel veel ludieke winkeltjes. Als alles is gefotografeerd en bekeken besluiten drie van ons viertal nog even door te lopen en gaan het hogerop zoeken om ook van het uitzicht te genieten. De achterblijfster wil nog even wat winkeltjes aan de binnenkant bekijken. Even tevoren is dan al genoten van een heerlijke lunch bij Vino Café (zie foto boven) waar naast een lekker maaltje ook een wit en rood Saar-wijntje is gedronken. In bezit van mooie herinneringen, opnames en een gevonden euromunt wordt voldaan en mede geflankeerd door panorama´s via het autoraam aan beide zijde van de weg het hotel teruggevonden. Het gevoel dat ons avontuur ten einde loopt begint al als bij de receptie de kosten voor de genoten extraatjes worden afgerekend als de kamersleutels worden opgehaald. Terloops ontvangt Ha-MeR ook alvast een opgave van de gelden die door de reisleider de hele reis zijn voorgeschoten excl. de benzinekosten voor de terugreis morgen. De laatste avond wordt afgesloten met een … ja, ja… toch weer een briljant dinner-buffet. Terug op kamer 138 aangekomen worden de foto´s van onze vrienden opgehaald vanaf hun cameraschijfje naar Ha-Mer`s computer wat zonder problemen lukt. Met gelach en onder het genot van een drankje sluiten we ons verblijf gepast af door een kleine evaluatie te maken en stellen vast dat…. De hotelkamers een dikke voldoende, de bediening goed en vriendelijk, de ambiance in het rond het hotel goed, de omgeving schitterend echter het vertier nauwelijks en winkels helemaal geen, het eten goed, de leiding niet klantvriendelijk, de drank is de prijs/hoeveelheid  zijn niet in verhouding (te duur) en tenslotte de brochure over de keuze van het tafelen betreft is misleidend. Buiten dit alles hebben we het met elkaar het reuze naar de zin gehad, veel genoten en heel veel  gelachen….

Op dinsdagmorgen, 17 augustus 2010, staan de valies al ingepakt. Eerst nog even snel een bad nemen, dan rustig nog even het ontbijtbuffet doen, dan op het gemak alles in de auto stoppen, daarna gepast in de auto plaatsnemen en tenslotte rijden met die hap. En route wordt heel toevallig bij dezelfde wegcatering in België gestopt, maar dan aan de overkant cq de andere kant van de weg, voor het nemen van een bakkie koffie en het doen van een plas (€0,30 p.p. en p.p.). De reis gaat zeer voorspoedig. Ondanks het slechte weer (de eerste 100 km plensregen) wordt er toch nog flink op zijn staart getrapt en staat het mobiel even namiddag alweer voor de garagedeur in Vianen geparkeerd. Omdat onze hoeders op Fl. wellicht vandaag nog terug willen rijden naar hun mooie chalet in Heel de Peel (160 km v.a. L.) neemt Ha-MeR direct na aankomst afscheid van de medereizigers. Middels een helaas wat teleurstellend afscheiddineetje (prijs in geen verhouding met het aanbod) …Hé Ha-MeR, hebben we dat al niet eerder gelezen…? bij restaurant de Buurman in L. wordt ons uitstapje met deze avond officieel afgesloten. Fl. rent als een dolle zo blij heen en weer als  Ha-MeR binnenkomt waardoor Ha-MeR zeker weet dat ze het reuze naar haar zin heeft gehad en zeer goed is verzorgd.

Bedankt 0nze gezellige reisgasten want wat hebben we een plezier gehad en

in het bijzonder wordt

onze chauffeur, reisleider/organisator en grappenmaker

heel bedankt

(een applausje voor de chauffeur),

en bedankt onze geweldige oppasgasten want wat heeft Fl. het fijn gehad,

bedankt voor alle plezier en voor alle goede zorgen .

Jeetje.. wat fijn zulke vrienden te hebben …