 in <b>/var/www/vhosts/blog.ha-mer.nl/httpdocs/wp-content/themes/aperture/functions/admin-functions.php</b> on line <b>178</b><br />
styles/dark_green/logo.png){kind=logo}
 in <b>/var/www/vhosts/blog.ha-mer.nl/httpdocs/wp-content/themes/aperture/functions/admin-functions.php</b> on line <b>178</b><br />
styles/dark_green/button.png){kind=small}
Het is woensdag 27 juli 2011 en iets over half 10 als alle broers (1) zwagers (1), schoon (2)- en zusters (1) van Ha-MeR in de mannelijke bloedlijn op èèn na in L. arriveren. Om 
Gemeente Muiden aan.
De auto wordt geparkeerd naast het station. Na een korte toeristische wandeling via enkele sfeervolle parklaantjes, loopbruggetje en straatjes met enkele leuke 
-jes komt het trio bij “Zeesluis Muiden” 
en lopen dan over de “draaibrug 
met hindernissen” (bijna poep a.d. schoen) naar het eerste de beste terrasje aan de kade van de Vecht. (Muiden is een vestingstad en gemeente in de Nederlandse provincie Noord-Holland. De gemeente bestaat uit het vestingstadje Muiden en het brinkdorp Muiderberg. Het heeft een oppervlakte van 36,51 km² (waarvan 22,06 km² water). De grote hoeveelheid wateroppervlak komt niet alleen door de schilderachtige haven van Muiden, maar ook doordat de gemeente doorloopt over het water in het IJmeer. Bron: Wikipedia) Tijdens het genieten van het in- en uitvaren van de plezierjachten onder leiding van de sluis-brugwachter en van het eerste kopje koffie (tevens de laatste tijdens ons reisje) komt er plots een brutale maar ook wel weer een hele leuke gast aan tafel, die aan één van de aangebroken appeltaartpuntstukjes begint te pikken
(zie foto tussen het witte kopje en de rode asbak). Via een smal nostalgisch voetpad van amper een meter breed wordt de route voortgezet richting het “
Alle meevarenden willen bovenop en buiten op het dek (ook met een “a”) zitten mede doordat het grijze wolkendek 
steeds vaker breekt en dan de broodnodige warmte van wat zonnestralen de (menselijke en schuim-) koppen op het IJmeer wat doen gloeien. Als na een vaartocht van een half uur wordt gedacht dat je dan even snel het eiland op kan springen moet je toch nog wel eerst aan het van de steiger je bootkaartje tonen aan een grijze kop en is het onverwacht nog even zoeken naar je ticket. Vanaf een verhoging komt dan de “eilandbeheerder” die de aangekomen passagiers probeert bijeen te roepen en zich behalve voorstelt ook enig inzicht geeft over de wijze hoe men zich op het eiland kan begeven (zoals met of zonder gids). Als echte mannen kiest dit manschap natuurlijk voor het laatste. Omdat het fort uit zo´n 89 compartimenten 
. Als H. na enige opluchting vrijkomt vraagt deze of één van beide “HEEREN” er ook even in wil gaan staan ook voor het maken van een foto volgt er een hard gelach en zeggen… ” HA,HA… NEE, WE ZIJN NIET GEK, ha,ha?” In een andere ruimte is weer wat anders te beleven zoals b.v. je via een rugligging op lange zitzakken naar het plafond kan kijken naar videobeelden uit het verleden. Zo zijn in een aantal compartimenten waar wat dingen te beleven zijn en die in een paar gevallen ludiek zijn bedacht. Als het gevoel bij de “HEEREN” komt de meeste gangen voor gezien te hebben wordt de gang naar een uitbating ingezet. Buiten op het terras voor het “Pampus Paviljoen“ga naar http://www.pampus.nl/360view/ voor site-seeing)
met uitzicht
op het IJmeer en omstreken wordt van de lunch genoten. Als de boot in aantocht is, lijkt het niet veel later met de wind in de rug dat de terugvaart sneller gaat dan gedacht en
Mooi Muiden wordt verlaten en de voiture wordt richting Naarden geleid en mede door bijrijder M.. wordt via allerlei stadjes, plaatsjes en dorpjes een soort toeristische route gemaakt waarna de vierwieler even na vieren aankomt in NAARDEN (
Naarden is een stad en gemeente in het Gooi in de Nederlandse provincie Noord-Holland. De gemeente heeft een oppervlakte van 32,89 km² (waarvan 11,47 km² water: Bron: Wikipedia). Er wordt geparkeerd naast de vesting (ruimte zat). Na eerst een bezoekje aan “Jan de Bouvrie” en langs “Paul
Hagel” (zie beide foto´s)
gaat de loop eerst door het plaatsje zelf waar tenslotte naar een locatie wordt gezocht om een drankje te drinken en daarna te dineren. Omdat het weer alsmaar mooier wordt is de behoefte ergens buiten op het terras te gaan zitten groot. Na een wandelingtje komt het drietal bij restaurant “
” (Het Hert is het oudste horeca etablissement in Naarden Vesting. Het pand werd in 1630 gebouwd en is een officieel rijksmonument. Bij binnenkomst waan je je in een ver verleden. Alsof soldaten met maliënkolders je ieder moment op de schouder kunnen slaan en een toast met je uitbrengen. Dit is een bruine kroeg zoals een bruine kroeg hoort te zijn. De originele vloer (zie foto lnks) 
is nog steeds aanwezig en op lange winteravonden wordt er nog steeds gemijmerd wat daar nog onder zou kunnen liggen aan munten of andere oude zaken. Bron: http://www.hethert.com/over_het_hert.php). Op de achterplaats bevindt zich een groot terras waar ruimschoots (dan nog) een plaatsje te vinden is. Aansluitend aan het drankje wordt het avondmaal besteld. 
Op de foto is te zien dat het inmiddels dan al wat drukker is geworden wat de “HEEREN” het gevoel geeft in een kwalitatief goede tent te zitten en dus ook het eten wel goed zal zijn (heerlijk gegeten).
Als bij de auto is teruggekomen willen de “HEEREN” de fotograaf (H.) nog één keertje voor het voetlicht brengen door een foto van hem alleen te maken omdat deze anders zo weinig op de foto staat. H. zal vanaf nu ook de volgende woorden nooit meer vergeten t.w… “nog iets naar achteren, nog iets verder, ja bijna, nog een heel klein stukje maar…” en even later stort H. bijna naar beneden
, ha,ha (zie foto) de vestingkade af… en dat was weer lachen natuurlijk.
Even over half acht keert het trio weer terug in L. waar een begroeting plaatsvindt van een opspringerige viervoeter.
Heel veel later komen ook de drie dames terug van hun missie (Amersfoort: Rondvaart, wandeling door vestingstad, bezoek aan “de Mannenzaal met verhalen uit 1907”, “Het Burgerweeshuis” met verhalen rond 1600 en tenslotte dineren bij de “Tapas Parador ” in L.) (Zie foto onder)
Na veel indrukken, verhalen en weer nieuwe ideeën keren twee paren weer, wellicht net zo vermoeid als Ha-MeR, terug naar waar ze een aantal uren tevoren vandaan zijn gekomen. Ha-MeR gaat met een heerlijk gevoel het bed opzoeken waar beide elk op ieders eigen manier invult want de één is na nog geen tel vertrokken en de ander heeft nog wat ondersteunende middelen (lezen en een drankje) nodig.
Lieve zwager, broer, zuster en schoonzusters Ha-MeR B E D A N K E N jullie , het was fijn…
