Het is zaterdag 22 augustus 2009 als Ha-MeR op uitnodiging naar een locatie langs de Gaasperplas in Amsterdan Zuidoost gaat voor het vieren van de verjaardag van één de schoondochters. Het is schitterend weer en de ervaring heeft geleerd  dat als haar familie, vrienden en kennissen bij elkaar zijn,  waarvan een groot deel de roots liggen in Suriname, gaat het zeker een fantastisch dag worden. Na achterlating van  onze vriendin Fl. wordt er rond kwart over één vertrokken vanuit L. en laat het navigatiesysteem op het scherm zien dat de aankomst ruim op tijd zal zijn, t.w. iets minder dan een kwartier voor aanvang.  Dat komt goed uit want de gastgevers hebben gevraagd een paar appeltaarten en een cake te bakken en deze mee te nemen. Na een kwartier rijden, raakt de VWFox, geheel onverwacht,  verstrikt in een file. Na een dik kwartier stapvoets te hebben gereden komt er eindelijk wat vaart in en als daarna de navigatiestem Bram meedeelt de eerste afslag te nemen worden wel de wenkbrauwen even gefronst maar kan niet de afrit worden genomen door wegwerkzaamheden. Tot drie afslagen opvolgend verzoekt Bram de eerste de beste afslag te nemen en maar bij de  vierde kan dat eindelijk zijn doorgang vinden waardoor de berijders behalve behoorlijk uit de route liggen ook nog in tijd veel later zijn. Als het even lijkt dat er terug naar huis wordt gereden volgt er tot grote opluchting de mededeling de eerstvolgende afslag te nemen. Bijna 20 minuten later later dan de aanvang van het festijn wordt de VWFox geparkeerd tegenover speelparadijs “Ballorig” aan de Gaasperplas, een domein voor elk gezin. Deze heeft behalve een eigen zandstrandje aan de plas ook een ruim uitgestrekt grasveld, een restaurant, een speelparadijs en een in een rond gebouwd buitentoiletgebouwtje. Bij dit laatste wordt gestopt om even naar de jarige te bellen met de vraag, hoe nu verder, want er wordt nog niets bekends gesignaleerd? Er zou volgens  een eerder ontvangen e-mailbericht een wegbewijzing de bezoekers naar de feestlocatie leiden. Er is in geen velden of wegen hiervan iets te bekennen. “Volg het schelpenpad en je komt er vanzelf”, is het antwoord, “want nu ben je er bijna”. Na een kwartier het mooie zilvergrijsachtig schelpenpad krakent onder de voeten te hebben bewandeld en heerlijk te hebben genoten van een zeer ruimtelijke, prachtige en natuurlijke omgeving van bomen- en struikenpracht en van de vele schitterende kiekjes over het glad gestreken plas water maar nog geen enkel zicht is op het eindpunt begint Ha-Mer toch wel wat te twijfelen over de juistheid van de richting en wordt er nog maar weer eens gebeld naar de gastgever. Bij het rode gebouw “Ballorig” moet nu  inmiddels een richtingpapiertje hangen wordt gezegd. De verkeerde richting is dus gekozen gekozen blijkt nu en intussen is het alweer een kwartier later. Bij terugkomst op de parkeerplaats wordt een wegbewijzing op een lataarnpaal ontdekt die Ha-MeR naar een andere richting verwijst. Eerst wil M. nog even in het restaurant naar het toilet. Terwijl H. staat te wachten met aan/in beide handen een tas met taarten e.d. wordt deze aangesproken door een beeteje vreemd uitziende jongeman die de hand toereikt en feliciteert. Omdat betreffende persoon in de andere hand een open flesje bier heeft, heeft H. het er niet zo op en maakt  gebruik van zijn benarde positie en zegt de legendarische  woorden (geintje), sorry ik heb m’n beide handen vol. Dan komt ook M.  inmiddels aanlopen en begint deze zelfde jongeman haar amicaal aan te spreken, te feliciteren en op beide wangen te kussen. H. z ’n broek zakt bijna af van “verbazing” en kijkt met een gezicht van “wat krijgen we nou“?  Later blijkt het een kennis (inmiddels weer een huisgenoot) van de gastgevers te zijn die het feest even had verlaten en die H.  ondanks zijn pet op, zijn bijna kaal geschoren kop en zonnebril herkende. Later blijkt dat het een (oud)leerling van de jarige  te zijn die jaren uit het beeld is geweest en die Ha-MeR ooit eens in Denia hebben ontmoet. Dan wordt er bij een breed en languitgestrekte grasweide aangekomen gelegen aan de Gaasperplas voorzien van een paar aanlegsteigers en waar een aantal bezoekers al her en der hun eigen tent(en), bbq’s en parasols hebben opgesteld en er hun eigen feestje aan het vieren zijn. Na z’n 300 meter lopen wordt de locatie gesignaleerd waar Ha-MeR hun feestje hebben. Met alle equars wordt Ha-MeR ontvangen. Niet lang daarna worden alle taartlekkers door de reeds aanwezigen smachtend versmaden (veel lof voor bakster M. is dan al gauw de roep). De locatie is geweldig, ruim voorzien van vele faceliteiten om elk feestje tot een succes te maken. Bijna alles lijkt er te kunnen en te mogen. Het wordt alsmaar drukker en swingende soulmuziek laat de aanwezigen niet alleen drinken en eten maar ook zo nu en dan in beweging zetten. Een aantal buurtstellen uit de woonplaats  van de jarige  zijn ook aanwezig en maken ruimschoots deel van de happening. De kinderen worden zo af toe naar wens even over de steiger getild om te zwemmen of van een frisse verkoeling te genieten. De flessen drank worden in een ouderwetse tinnen teil met ijs koel gehouden en een simpel glasgordijn houdt het ongedierte (vooral wespen) van alle lekkers en zoetigheden. Door H. worden 93 foto’s geschoten en de dag erna (alleen voor belangstellenden) allemaal op Internet gezet zodat een ieder nog even kan nagenieten. Het was heerlijk allemaal, heel ge-relaxed, bovenal heel gezellig, bijzonder gastvrij en een sfeer van “niet lullen maar smullen”. De volgende dag wordt vernomen dat het festijn tot 2:00 uur in de ochtend is doorgegaan. Dat was dit keer aan Ha-MeR niet   besteedt want die heeft nog wat thuis die het leven wil behouden. Het was weer een dag waar Ha-MeR met genoegen aan terugdenkt. Naast jullie zelf hebben jullie een heerlijk kind, fijne familie, vriendelijke buren en leuke kennissen. BEDANKT dat Ha-MeR daarvan getuigen heeft mogen zijn.  Zie  hieronder enkele indrukken.