DE GROND BRANDT HEM ONDER DE VOETEN…”

Het is 22 mei 2013ª als ondergetekende (hierna “ik”) na het opstaan uit bed de linker maatschoen aantrek en pijn voel aan de zool van de hak en wordt hiervoor een afspraak gemaakt op 23 mei 2013 met de huisarts (Mw. dr. M.G. Kunz). Er wordt een “ontstoken achillespees” gediagnosticeerd en antibiotica pillen (TRAMADOL 50mg) voorgeschreven. Been (om)hoog leggen, met veertien dagen moet het over zijn en anders terugkomen. Pijnstillers zijn niet nodig omdat er al een lange tijd geen gevoel meer is vanaf de tenen tot midden de kuit door diabetes en hierdoor weinig of geen pijn aanwezig is.

Om wat meer ruimte te krijgen bij de linkervoet wordt op 30 mei 2013 (8 dagen later) een paar “verbandschoenen” aangeschaft bij “Eemland Schoentechniek te Amersfoort” (kosten €139,00).

Op 7 juni 2013 (16 dagen laterª) bezoek ik als “coach/begeleider” van mijn echtgenote een “groepsvoorlichtingsbijeenkomst” in “Meander Medisch Centrum Elisabeth” te Amersfoort i.v.m. een “heupoperatie” op 18 juni 2013. Tijdens deze bijeenkomst, het is even na enen, voel ik dat er iets bij me aan de hand is (gapen, warm en slaperig) en als reden dat ik thans 36 jaar “diabetes” heb meet ik mijn suikerspiegel omdat het aan een komende “hypo” doet denken. Ondanks een meting van 9,8 suikerwaarde val ik na twee minuten naar opzij tegen mijn echtgenote aan en verlies mijn bewustzijn. Omdat het in het “in het hol van de leeuw” plaatsvindt, wordt “de bijeenkomst” onmiddellijk onderbroken en van alle kanten direct hulp geboden. Na drie à vier minuten kom ik weer bij bewustzijn al liggend op m´n rechterzijde op de grond. Onmiddellijk wordt er een bed aangereden en van de voorlichtingszaal overgebracht naar een kamer ernaast waar een “hart-echo” wordt gemaakt. Ondertussen klaag ik over een hevige pijn aan m´n linkervoet en ben erg onrustig. Ter verdere behandeling word ik overgebracht per ambulance naar “Meander Medisch Centrum Lichtenberg” waar bij de “eerste hulp” op de “hartbewaking” voor verdere behandeling. Er wordt een “hartritme-stoornis” geconstateerd en als voorzorg word ik opgenomen. Na een dagje op de afdeling (zonder klachten over het hart en de uitvoering van de aangeboden diensten) te hebben doorgebracht mag ik zaterdag 8 juni 2013 om 17:00 uur weer naar huis voorzien van “bloedverdunners” (ACENOCOUMROL 1mg), wwn flacon à 200 doses-spray (NITROGLYCERINE 0,4 mg), een afspraak met de “trombosedienst” en een afspraak op 9 juli 2013 voor een “echo hartfunctie”, samen met een “fietstest” en een afspraak met “de cardioloog (Dhr. dr.A. Mosterd).

Op 10 juni 2013 (19 dagen laterª) wordt opnieuw een bezoek gebracht aan de huisarts (Mw. dr. M.G. Kunz) omdat ik nog steeds niet op met mijn linkervoet kan lopen en daarnaast de voet en enkel nog behoorlijk dik wordt elke avond en er geen verbeteringen te constateren zijn.

Op 11 juni 2013 (20 dagen laterª) bezoek ik “de trombosedienst” gelegen in het gebouw naast het “Meander Medisch Centrum Elisabeth” te Amersfoort waar o.a. wordt afgesproken elke dinsdag bloed te prikken en de uitslagen omtrent de instelling via “Portavita” en via de post te ontvangen.

Op 17 juni 2013 (26 dagen laterª) heb ik n.a.v. een bezoek aan “de huisarts” een afspraak bij de “radiologie” voor een foto en een bezoek aan de “orthopeed” (Dhr. dr. T.D. Berendes) voor de uitslag in het “Meander Medisch Centrum Elisabeth”. De diagnose is dat het lijkt op een “Charcot-voet” en dat daarover pas zekerheid kan worden gegeven na het maken van een “M.R.I.-scan”(Baarn, 2 juli). Met de mededeling “tot morgen bij de heupoperatie en op tijd naar bed” tegen m´n echtgenote wordt het ziekenhuis verlaten.

Op 18 juni 2013 wordt mijn echtgenote geopereerd en verblijft in het “Meander Medisch Centrum Elisabeth” tot 21 juni 2013.

Op 20 juni 2013º(29 dagen laterª) tijdens het uitlaten in de morgen van de hond, wordt bij het (verplicht) oprapen van haar “afdruk” bij het omhoog komen een “KNAK” gehoord vanuit het de linker-onderbeen. Onmiddellijk voel ik mijn linker enkel opzwellen en een hevige pijn aan de bovenzijde van de kuit. Strompelend vervolg ik mijn weg naar huis. Direct bij thuiskomst wordt “de huisarts” (Mw. dr. M.G. Kunz) gebeld waar ik pas dezelfde dag om 16:00 uur terecht kan. Omdat ik alleen thuis ben (echtgenote ligt te herstellen in het ziekenhuis van een geslaagde heupoperatie) en geen kant op kan bel ik mijn zoon die direct komt. Deze vindt, mede omdat het probleem met de voet al loopt v.a. 22 mei 2013 cq 29 dagen, dat het er zo ernstig uitziet dat onmiddellijk opnieuw “de huisarts” (Mw. dr. M.G. Kunz) moet worden gebeld waarbij “min of meer” wordt ge-eist dat er eerder dan 16:00 uur naar wordt gekeken. Opvallend is, dat er dan wel binnen een uur naar gekeken kan worden waarna “de huisarts” een afspraak maakt met de “röntgenafdeling” in het “Meander Medisch Centrum Lichtenberg” te Amersfoort. Vervolgens worden er foto’s gemaakt waaruit blijkt “NIETS” gebroken te hebben en dat er contact moet worden opgenomen met “de huisarts”. Nog op de parkeerplaats bij het ziekenhuis wordt “de huisarts” gebeld maar deze blijkt dan op dat moment geen dienst meer te hebben en alleen voor spoedgevallen bereikbaar is. Aansluitend daarop wordt gelijk koers gezet naar de “Spoedeisende Hulp” van hetzelfde ziekenhuis. Na bijna drie uur aldaar gelegen/gewacht te hebben wordt medegedeeld dat er een “second opinion” is gedaan op de röntgenfoto’s en dat er niets te vinden is wat er mis is en word ik met een steunverband-kous en het advies rust te houden naar huis gestuurd.

(Vanaf “Lichtenberg” wordt ik aansluitend naar “Elisabeth doorgebracht door mijn zoon waar aldaar in een rolstoel gezeteld naar afdeling 5A wordt gereden om op bezoek te gaan bij mijn echtgenote die de dag ervoor geopereerd is aan haar linkerheup. Bij het binnenrijden van de rolstoel is de eerste gedachte bij m´n echtgenote of dat we een grapje maakten)

Ter ondersteuning bij het alsmaar slechter lopen wordt voor thuis een “wandelstok” aangeschaft (kosten € 10,00).

Omdat er “bloedsuikers” moeten worden doorgegeven aan de “diabetes-verpleegkundige” (Mw. E. Smith) wordt via “Portavita” elke dag o.a. ook verslag gedaan van deze gebeurtenissen via de kolom “opmerkingen” mede omdat dit alles invloed kan hebben op de bloedsuikers. Naar aanleiding hiervan neemt laatstgenoemde contact op met “de revalidatiearts” (Dhr. drs. O.P. Bakker) omdat mogelijk het huidige schoeisel (verband-sloffen) moet worden aangepast.

Op 28 juni 2013 (37 dagen laterª, 8 dagen laterº) wordt tijdens een bezoek aan “de revalidatie-arts” (Dhr. drs.O.P. Bakker) de prognose gesteld dat bijna wordt uitgesloten dat het een “Charcot-voet” is en zeker te weten dat het wat anders is, maar weet ook niet “wat het dan we is” en ook eerst de “M.R.I.-scan op 2 juli 2013 ” wil afwachten. Bij vertrek laat de arts nog wel weten dat hij wel verwacht mij binnenkort weer terug te zien.

Daarna is het aanmodderen tot op 4 juli 2013  (44 dagen laterª, 15 dagen laterº).  “De huisarts” brengt in de ochtend een bezoek thuis aan mijn echtgenote. Omdat “de huisarts” ook vraagt hoe het met mij is, dring ik nog eens aan er nog een keer naar te kijken omdat het allemaal al zolang duurt en het ook nog lang duurt totdat op 17 juli 2013 de uitslag van de M.R.I.-scan bekend is. De huisarts belt onmiddellijk “de orthopeed” (Dhr. dr.T.D. Berendes) voor de uitslag van de M.R.I. maar die is dan niet aanwezig. “De huisarts” belooft de volgende dag het nogmaals te proberen. De uitslag is, dat het GEEN “Charcot-voet” en geen ontstekingen aan de botten is maar wat het dan WEL is, ook niet te weten en wordt geadviseerd dan maar af te wachten tot het gesprek met “de orthopeed” dat op 17 juli 2013 plaatsvindt.

Op 5 juli 2013 (45 dagen laterª, 16 dagen laterº) in de namiddag komt fysiotherapeut (Dhr. G. Oudshoorn) voor mijn echtgenote om oefeningen te doen met haar n.a.v. haar heupoperatie. Omdat ik wel heel “gelukkig” ben dat het geen Charcot-voet is ben ik tevens ook heel “ongelukkig”  omdat er nog steeds geen juiste diagnose is gesteld en wordt aan de fysiotherapeut gevraagd ook eens naar de voet te kijken voor een advies. Na een paar kneepjes in de kuit al liggend op de buik laat hij weten dat zijn ervaring hem heeft geleerd dat het vrijwel zeker is te kunnen zeggen dat hier sprake is van een “gescheurde achillespees”. Om te constateren of deze diagnose op juistheid berust is dat slechts via een “echo” te zien en NIET op röntgenfoto’s en op een M.R.I.-scan. Ook vertelt hij dat het NU te laat is om het nog te kunnen opereren voor een goed resultaat en raadt mij aan contact op te nemen met “de huisarts” met het verzoek een “echo” te laten maken waarbij zijn naam mag worden genoemd. Ik klim onmiddellijk in de telefoon. Via de assistent van “de huisarts” wordt toegezegd “de huisarts” later te laten (terug)bellen. Onbegrip is er die avond (m´n vrouw en ik kunnen beide  niet van huis) dat er niet opgebeld is. De volgende dag wordt via haar vervangster (Mw dr. M. van Berkel) vernomen dat ze wel gebeld heeft, waar ik NIET op in ga. Nadat het hele verhaal weer is vertelt kan ik de vervangende huisarts niet overtuigen. Pas na enig aandringen en wat boos worden wordt bij “Gods-gratie” een telefoonnummer voor het ZELF maken van een “echo-afspraak” verstrekt. Al voordat ik bel voor een afspraak belt even later “de vervangende huisarts“ dat ze na overleg met het ziekenhuis over de uitslag van de M.R.I.-scan inmiddels ook is overtuigd dat er nu toch WEL een reden is een “echo” te laten maken (onderzijde t.w. hak/enkel niet goed te zien). Bij het bellen van het nummer in “Meander Medisch Centrum Elisabeth” wordt medegedeeld op pas 6 augustus 2013 a.s een plekje te hebben. Enigszins teleurgesteld wordt hierop opnieuw de vervangende huisarts gebeld die belooft het nu zelf te gaan regelen. Daarna kan een brief worden gehaald die mee genomen moet worden voor afspraak op maandag 8 juli 2013 bij “Meander Medisch Centrum Elisabeth”.

Op 8 juli 2013 (48 dagen laterª, 19 dagen laterº)  klinkt het heel vreemd in de oren bij de vraag van de “radiologe” “is het nodig in een rolstoel binnen te komen”. Voordat ikzelf besef dat “de echo” plaatsvindt wordt al direct gehoord “het is duidelijk een afgescheurde achillespees” waarna ik na intern overleg word verwezen naar  de “Spoedeisende Hulp” (2e bezoek) van het “Meander Medisch Centrum Lichtenberg”. De dienstdoende arts (“dr. R.D.A. Gaasbeek”) deelt na bijna twee uur mee dat er twee mogelijkheden zijn t.w. “opereren” en “ingipsen”. Voor dat laatste kom ik slechts in aanmerking om de redenen dat het niet alleen “wat te laat is” maar ook “diabetes” heb (ontsteking-gevaar) en een “senior” ben. Na een goed bedoelde spoedcursus “stoklopen” word ik met de linkerbeen tot onder de knie in het gips naar huis gestuurd.

Ik voel me dan “verheugd” (eindelijk een diagnose gesteld en een behandeling) maar ook “teleurgesteld” (te lang geduurd met wellicht alle gevolgen van dien) …..en ik zit nu dan nog met de vraag….

“Is hier sprake van een “medische dwaling” of  een “samenloop van omstandigheden”?

Op 9 juli 2013 word ik door “de huisarts” (Mw. dr. M.G. Kunz) gebeld dat ze ook blij is voor me dat er nu vooruitgang is.

VOORTGANG:

17 Juli 2013 wordt het witte gips door de gipsmeesters van “Meander Elisabeth Amersfoort” vernieuwd met de kleur “groen” en de voet tevens in een andere stand gezet. Hierbij is ook een arts bij aanwezig (onbekende voor H.).

31 Juli 2013 wordt opnieuw het gips (gipskamer Meander Elisabeth Amersfoort) vernieuwd in een nieuwe stand van de voet en met de kleur “paars”. Hierbij is ook aanwezig de eerste hulppost-arts van van 20 juni j.l..

16 Augustus 2013: Afspraak met de gipskamer waar de aanwezige “orthopeed Dr. Gaasbeek” meedeelt dat definitief het gips eraf kan, dat het een klein jaar kan duren voordat het enige belasting mag hebben en weer goed gelopen kan worden in het begin kleine pasjes te nemen waarvoor een adres (Eemland Orthopedie Techniek) wordt meegegeven om twee siliconen hakken te kopen (€29,50)  en neemt afscheid door het geven van een hand. Slechts met een elastisch verband om betreffende been/voet wordt aanvang gemaakt op weg naar huis. In de gang van het ziekenhuis komen ineens enkele vragen opborrelen zoals “moet er geen nieuwe afspraak gemaakt worden, moet er geen revalidatie plaatsvinden (niets over gehoord) en hoe nu verder en te behandelen? Als opnieuw wordt aangeklopt bij de gipskamer is de dokter alweer bezig met een andere patiënt en moet er even gewacht worden op de gang. “Over drie weken terugkomen en bij de afspraken-balie iets verder in de gang een afspraak maken” wordt door één van de gipsmeesters via een schuifraam medegedeeld. Omdat het gips eraf is wordt bij de betreffende balie dan gevraagd of er vooraf geen “röntgenfoto” gemaakt moet worden”. “Heb er niets over gehoord” is het antwoord en er wordt opnieuw, maar dan telefonisch, contact gezocht met de “gipskamer”. Ook een hier is een “nee”  het antwoord. Blij met het verwijderen van het gips maar ook met nare bijsmaak van een paar openstaande vragen wordt het ziekenhuis “Meander Medisch Centrum” te Amersfoort verlaten.

20 Augustus 2013: Op verzoek van de patiënt en mede ingegeven door volgers is er een afspraak met huisarts “dr. Kunz” te Leusden. M.b.t. de “bloedarmoede” wordt formulier meegegeven voor uitgebreid een bloedonderzoek. Wat betreft de voortgang m.b.t. het herstel van de “achillespees” zal contact worden gezocht met orthopeed ” dr. Gaasbeek”. Op woensdag 21 augustus 2013 belt een enigszins opgetogen huisarts met de mededeling dat zij de orthopeed gesproken heeft en haar heeft medegedeeld dat van behalve wat we al weten (hakjes-afspraak-lopen) me NU ook met een fysiotherapeut in verbinding kan gaan stellen.

Wordt vervolgd…